Nieuwsbrief
PatiëntArts

Morfologie:

Structuur van de huid

De huid is het grootste orgaan van het lichaam met een oppervlak van 1,8 m2 en een gewicht overeenkomend met 16% van het lichaamsgewicht.
Tot de componenten van de huid behoren epitheliale, mesenchymale, glandulaire en neurovasculaire eenheden.
 
De huid kan verdeeld worden in 3 functionele eenheden
 
  1. Epidermis afgeleid van ectoderm
  2. Dermis afgeleid van mesoderm
  3. Adnexstructuren geleid van ectoderm en mesoderm
    1. Eccriene zweetklieren
    2. Apocriene zweetklieren
    3. Sebaceuze talgklieren
    4. Haarfollikels
    5. Nagels

 

De functie van de huid
  • Fysieke barrière
  • Mechanische barrière
  • Regulering van vocht- en elektrolytenbalans
  • Reductie van de invloed van ultraviolet licht
  • Regulering van lichaamstemperatuur
  • Sensorisch orgaan
  • Immuunbewaking
  • Vitamine D productie
  • Cosmetisch orgaan

Epidermis is opgebouwd uit keratinocyten als een meerlagige structuur met de volgende strata:
1.      Stratum basale (germinativum)
2.      Stratum spinosum
3.      Stratum granulosum
4.      Stratum corneum
 

De basale cellaag bestaat uit zuilen van epitheelcellen met ingevoegde melanocyten, dendrietcellen (Langerhans-cellen) met uitlopers naar de overige strata. Langerhans cellen zijn afgeleid van het beenmerg en hebben een macrofage en antigenpresenterende functie.
 
De stratum spinosum keratinocyten zijn onderling verbonden door desmosomen.
 
Stratum corneum bestaat uit kernloze keratinocyten afgescheiden door lipiden, die qua structuur vergelijkbaar zijn met 'mortel en baksteen' met een barrièrefunctie tegen externe invloeden.
 
De dikte van stratum corneum varieert, afhankelijk van de regio. De oogleden zijn de dunste vorm.
De dikste vorm vinden we in handpalmen en voetzolen.
 
De epidermale turn-over tijd is 60 dagen. Functie en groei van de epidermis worden gestimuleerd door diverse factoren, gestuurd door immunologische cytokinen en groei-actieve keratinocyten. Geactiveerde epidermale keratinocyten secerneren op die manier een groot aantal cytokinen, die lymfocyt- en granulocytfuncties kunnen moduleren in een complex immunologisch patroon met pathogene betekenis voor een lange reeks dermatosen.
 
Keratine is het structurele hoofdeiwit in de epidermis. Er zijn ten minste 20 keratine-eiwitten geïdentificeerd en deze worden ingedeeld in 2 hoofdgroepen, afhankelijk van het moleculegewicht. Alle keratine-eiwitten zijn genetisch bestemd voor verschillende anatomische regio's in huid, klieren en slijmvliezen.
 
De epidermis wordt gescheiden van de dermis door het basale membraan, gelokaliseerd bij de dermo-epidermale junctie.
 
Ultrastructureel zijn de basale keratinocyten verbonden met het basale membraan door hemidesmosomen, geassocieerd met tonofilamenten en extracellulaire componenten, gelokaliseerd bij lamina lucida met adhesieve eigenschappen voor de dermis. Onder lamina lucida bevinden zich de lamina densa en lamina fibroreticularis met verticaal georiënteerde ankervezels ("anchor filaments").
 
In relatie tot het basale membraan en de dermis zijn er verschillende collageentypen (collageen IV-VII) die van betekenis zijn voor de adhesie.